Arkadaslari olabilir… kendisine güvenen… kendisinin de onlara güvendigi…
Sözü sohbeti keyifli olabilir. Meslek hayatinda da basarili…
Aksama kadar birçok kisinin sikintisiyla ugrasabilir. Iki lokma ekmek götürebilmek için evine* kendisini çok yorabilir…
Sosyal ortamlarda* sosyal aktivitelerde bol bol faaliyet yapabilir…
Sevdigi takimin hiçbir maçini kaçirmayabilir… alinan yenilgiler için günlerce kafa yorabilir…
Evlatlarinin gelecegi için türlü yatirimlar yapabilir…
Her erkek bunlarin tümünü yapabilir……ama her erkek “Baba” olamaz ki…!
Çünkü tüm bu saydiklarim erkekleri “BABA” yapmaz ki…!…
Küçük bir erkek çocugundan gelmis geçen gün bir soru… Diyor ki mailinde “Mehtap Ablacim… ben sizi hergün izliyorum… siz küçükken sizin babaniz da benim babam gibi eve az mi geliyordu…?”
Düsündüm… babami düsündüm… kendimi düsündüm… bu minik kalbin parmaklarindan dökülen satirlari düsündüm.
Ne olabilirdi dokuz yasinda bir erkek çocuguna bunu söyleten? Babasina hasret* ama bir o kadar da babasiyla bir olmak istemesini* yasamin kaygan zemininde harekete geçiren…
Baba olmak* tüm kosusturmalarin arasinda da elindeki kendisine emanet edilmis minik kalplere* babaligin nasil bir sey oldugunu yasatabilecek ve onlari hayata güvenle hazirlayabilecek kadar donanimli olabilmeyi basarmaktir.
Çocuklar için baba* bilinçalti süreçleri açisindan ve terapötik bir dille söylemem gerekirse “KAHRAMAN”dir.
Baba yanimizdaysa* korkmayiz…
Baba yanimizdaysa güvendeyiz…
Peki ya baba yanimizda degilse…?
Babanin olmadigi yerlerde anneler devreye giriyor sevgili beyler…!
“Canim yabanci degil ya… o da annesi… benim yerime ilgilensin…” diyerek kendinizi kurtaramazsiniz. Çünkü annenin karsiladigi duygusal beslemeyle* babanin karsiladigi duygusal beslemeler son derece farkli.
Baba* “özgüven* güç* kuvvet* yasam karsisinda güçlü olma” duygularini beslerken; anneler “merhamet* vicdan” duygularinin olusmasina neden oluyor.
Babanin duygusal iliski kurmadigi* konusmadigi* sohbet etmedigi* evladiyla yakin ve sicak iletisim kurmadigi durumlarda* babayla yeterince muhatap olamayan çocuklarda* anneden gelen duygular agir basmaya baslar.
Size garip gelebilir ama hiç dikkat ettiniz mi? Önceden sokakta kavga eden çocuklar* birbirlerini tehdit ederken: “Seni babama söylüyceemmmm…” derlerdi.
Son dönemlerde bu sözün yerini ne aldi…? Evet bildiniz…
“Seni anneme söylüyycemmm…”
Erkek çocugun* baba figürüyle yeterince muhatap olmamasindan dolayi* yani özdesim kuracagi* benzemeye çalisacagi bir yakin baba iliskisi olmamasindan dolayi* anneyi “benzeme nesnesi” olarak kullanmaya baslamasi anl***** gelir.
Dikkat ediyor musunuz? Son on yildir duygusal* her seye aglayan* olaylar karsisinda asiri duygusal tepkiler veren delikanlilarin sayisinda çogalma oldu. Üniversite ögrencisi genç erkekler* kendilerini “ben çok duygusalim” diye tanimlamaya basladi. Halbuki bu özellik* ayni yastaki kiz çocuklarina özgü bir tavirdir. Herhangi bir zorluk oldugunda genel beklenti kizlarin üzülüp aglamasi; erkeklerin de aglayan insanlari teselli etmesidir. Ya da olaya daha sagduyulu* daha akilci bir çerçeveden bakmasidir.
Ne oldu da isler bu noktaya dayandi?
Çok basit… babalar* “baba” olamadilar…
Babalar* erkek evlatlarina ve kiz evlatlarina yeterince yakin davranmadilar.
Babalar* para kazanmanin* onlarin fiziksel ihtiyaçlarini doyurmanin asli görevleri oldugu duygusunu üzerlerinden atamadilar.
Babalar* çocuklarinin* kendileri için kazanacaklari paradan daha çok* baba iliskisine* babanin sarilip öpmesine* babayla oturup uzun sohbetler yapilmasina ihtiyaç duyduklarini bir türlü göremediler.
Özetle söyleyeyim…
Duygusal iliski kurup* besleme yapmadiginiz kizlariniz* olmadik adamlarla evlenmeye kalkiyorlar. Çünkü kendilerine en yakin olan erkekle yeterince duygusal bir doyum gerçeklesmedigi için* saçinin telini bile vermeyeceginiz tür adamlarla iliski yasamaya kalkiyorlar.
Ogullariniza gelince… ogullariniz… ogullariniz erkek gibi davranmayi ögrenemiyorlar. Sürekli kadinlarla muhatap olmaktan* kadinlarin gittikleri çay pogaça toplantilarina katilmaktan* kadinlarin sohbetlerini dinlemekten* kadinlarin tepkilerini izlemekten* kadinlar gibi düsünüp* kadinlar gibi
davranmaya basliyorlar.
Onlara “ögretebilecek baba”lari varsa tabii…
Mehtap Kayaoglu
Dr.Psikolog& Psikoterapist
07.06.2011, 23:30
Normal
