Bir huyum var ki,cok kez basimi agritmistir.
Yüregi yay,dili ok sayarim ben.Bazen karsimdaki insanin sayfalar dolusu sözlerinde tek bir kelime günümüde zehir eder,gecemide.
Neden nicin onu söyledi der,kendi kendimi koyarim aclar sofrasina.

Dedem rahmetli,deli ogul diye severdi beni.Aile ve akraba icinde hep deli eklenmistir adimin yada sifatimin basina.Bos yere degil.Kizdigim zaman icimden cikan canavarin ben bile esiri olurum.

Bazen bir kabuk yaratirim kendime.Icine girdigimde ne kimseyi sokarim ne kimseyi duyarim.Koparim hayattan dalindan kopup yerde can cekisen bir yaprak gibi.

Hele kendimle hesaplasirim ki,ne basi belli olur ne sonu.Nefret ederim kendimden.
Kirdigim ve tamir edemedigim kalpler icin.

Kavga denilen seyin ortasindaydim hep.Gözümü kapayip gecip gitmek varken.
Meydanlarda katilasti yüregim.Affetmek dururken hep af edilen oldum.

icimde bir nizam kurdum hic kimsenin bilmedigi.Tüm sevdiklerimi yerlestirdim o nizamda.
Oysa bencillik denen zehiri kana kana ictigimi cok gec farkettim.
Ve nizam kendini var edeni yikti gecti her niyetinde.
Toz ve duman dagilinca anladim ki,
aslinda dagilan benmisim her seferinde....